Κομμουνισμός στα καλύτερά του...

Έτσι όπως το βίωσε ένας Κομμουνιστής...
Να διαβαστεί x10 με προσοχή και μη ξεχάσετε να ψηφίσετε ΚΚΕ...

Η μαύρη ζωή και το πικρό τέλος του κομμουνιστή Γ. Κολοζώφ στην ΕΣΣΔ...
Ο Γιώργος Κολοζώφ, γεννήθηκε σαν αύριο, το 1903. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, στην Νομική Αθηνών, εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ και το 1927 έγινε Γραμματέας της. Το 1928 εξελέγη μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ.
Τον Ιανουάριο του 1931, καταδικάστηκε με τον Ιδιώνυμο νόμο του Βενιζέλου & φυλακίστηκε στις φυλακές Συγγρού. Τον Απρίλιο απέδρασε από τις φυλακές, μαζί με άλλα 8 στελέχη του ΚΚΕ, επιβιβάσθηκε σε σοβιετικό πλοίο στον Πειραιά και έφτασε στην ΕΣΣΔ. Όμως, το όνειρο έγινε εφιάλτης!
Το 1934, έδωσε σ' έναν ναύτη ελληνικού καραβιού που είχε ελλιμενιστεί στο Νοβορωσίσκ, ένα γράμμα για την γυναίκα του Δόμνα, στο οποίο εξιστορούσε την μαύρη ζωή του στην χώρα των Σοβιέτ:
"Μόλις εφθάσαμεν εδώ, μας διεσκόρπισαν. Εμένα με έστειλαν εδώ στο Νοβορωσίσκ για να αναλάβω κομματική δουλειά στους Έλληνας της Νοτίου Ρωσίας. Εδώ, υπάρχουν 36 ελληνικές κοινότητες. Όλοι οι Έλληνες είναι αμόρφωτοι, πάμπτωχοι και πεινούν. Με την βάσιν ότι κάθε εθνικότης δικαιούται να έχει δικό της σχολείο, εκάναμε ένα σχολείο και έχω μαζεύσει κάμποσα Ελληνόπαιδα και τα μαθαίνω ελληνικά γράμματα. Φυσικά, σύμφωνα με την τροποποίησιν της ελληνικής γλώσσης, που έχει κάμει εδώ ο Κομμουνισμός, δηλαδή χωρίς πνεύματα, με ένα μόνον τόνο στις λέξεις, την οξεία, με κατάργησιν των διφθόγγων, με ένα μόνον ι, το γιώτα, με το υ ως ου και με κατάργησιν των διπλών γραμμάτων. Επίσης εκδίδομεν και μιαν εφημεριδούλα ελληνική, με τον τίτλο "Κομυνιστίς", σύμφωνα με την νέα γραμματική.
Έτσι πολλές ώρες την ημέρα απασχολούμαι σαν δημοδιδάσκαλος να μαθαίνω γράμματα ελληνικά στα παιδιά αυτά, τα οποία πεινούν, είναι καχεκτικά και ζουν μέσα στην ακαθαρσία και στην ψείρα. Εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να σωθώ από την ψείρα.
Το βράδυ κάμνω υποχρεωτικώς διαλέξεις στους μεγάλους Έλληνας δια να τους κάμωμεν κομμουνιστάς! Έρχονται, ακούνε υποχρεωτικώς, αλλά δεν καταλαβαίνουν τίποτε! Ότι τους λες δεν έχουν αντίρρηση, διότι φοβούνται. Με θεωρούν κομμουνιστή, άνθρωπο του κράτους και δεν μου έχουν εμπιστοσύνην δια να μου πουν τον πόνο τους.
Επίσης γράφω και όλην την εφημερίδα "Κομυνιστίς" και την στέλνω εις τας 36 ελληνικάς κοινότητας. Κυριολεκτικώς τσακίζομαι στη δουλειά, και τι δουλειά, να αηδιάζεις!
Έναντι αυτών, τι νομίζεις ότι παίρνω; Ελάχιστα ρούβλια το μήνα, τόσα όσα με φθάνουν να αγοράζω τα τρόφιμα που δίδει η κολλεκτίβα και το ψωμί για να διατηρούμαι στη ζωή. Ρούχα δεν έχω. Είδα κι έπαθα να τους πείσω να μου δώσουν ένα παντελόνι, επειδή έλιωσε εκείνο που φορούσα όταν ήλθα και θα έπεφτε από το σώμα μου! Τα παπούτσια που μου έδωσαν είναι απαίσια. Αν με ιδείς δεν θα με γνωρίσεις.
Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωσις ή πιθανότης αλλαγής του τρόπου ζωής μου. Εδώ θα πεθάνω, δάσκαλος στο αλφαβητάριο των παιδιών, γράφοντας εις τον «Κομυνιστί», που δεν τον διαβάζει κανείς! Μου έδωσαν και ένα δωμάτιο μικρό και λίγα ξύλα για μια μικρή σομπίτσα τον χειμώνα.
Γι’ αυτό λοιπόν εγώ εθυσίασα τα νειάτα μου να σπουδάσω νομικά, να αγωνισθώ στο κόμμα, για να καταλήξω εφ’ όρου ζωής σ’ αυτό το κατάντημα; Δυστυχώς δεν υπάρχει τρόπος να φύγω, να έλθω πίσω στην Ελλάδα, έστω κι ας συλληφθώ και φυλακισθώ! Δέχομαι να κάτσω στας φυλακάς Συγγρού, μέχρις ότου λήξει η ποινή που θα μου βάλουν και για την απόδρασιν. Αλλά θα ξέρω ότι, αν βγω, θα γίνω πάλι άνθρωπος και θα ξαναφτιάξω την ζωή μου. Αλλά να φύγω από εδώ είναι αδύνατον. Ούτε να πλησιάσωμεν στα βαπόρια μπορούμε. Έσβησαν όλα τα ιδανικά μου. Είμαι ένας απελπισμένος άνθρωπος, ένας χαμένος"
Το 1936, ο Κολοζώφ διαγράφηκε από το ΚΚΣΕ, ως "υμνητής της δυτικοευρωπαϊκής κουλτούρας".
Συνελήφθη την 13η Δεκεμβρίου 1937, ως "πράκτορας της Ελλάδας" και "υπονομευτής της ΕΣΣΔ" και καταδικάστηκε σε θάνατο την 15η Φεβρουαρίου 1938. Λίγες ημέρες αργότερα εκτελέστηκε και έτσι τελείωσαν τα βάσανά του...