Ένας ήρωας που περπάτησε στην αιωνιότητα χωρίς πόδια, αλλά με ψυχή γίγαντα.

Ο Συνταγματάρχης Γκίκας Τρίπος έχασε και τα δύο του πόδια πολεμώντας τους Ιταλούς στο αλβανικό μέτωπο. Κι όμως, δεν λύγισε ποτέ. Για δεκαετίες, η αγέρωχη μορφή του στις εθνικές παρελάσεις υπενθύμιζε σε ολόκληρο το έθνος τι σημαίνει θυσία, αξιοπρέπεια και αγάπη για την πατρίδα.

Και σήμερα; Δεκάδες μαθητικές παρελάσεις σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας ματαιώθηκαν εξαιτίας της κακοκαιρίας, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η αφορμή ήταν ακόμη κι ένα ψιλόβροχο!

Ο Γκίκας Τρίπος στερήθηκε τα πόδια του, αλλά ποτέ την περηφάνια του. Εμείς έχουμε και τα δύο, αλλά κάποιες φορές αδυνατούμε να σταθούμε για λίγη ώρα στη βροχή, για να τιμήσουμε εκείνους που θυσιάστηκαν για να ζούμε ελεύθεροι.

Οι πολεμιστές του ’40 δεν περίμεναν να περάσει η κακοκαιρία. Προχώρησαν μέσα στα χιόνια της Πίνδου, με κομμένα άρβυλα, παγωμένα άκρα και τον θάνατο να παραμονεύει σε κάθε βήμα. Δεν είχαν την πολυτέλεια να επιλέξουν τις συνθήκες. Είχαν μόνο έναν σκοπό να μην περάσει ο εχθρός!

Σήμερα, 86 χρόνια μετά, οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι νόημα έχει να τιμούμε τους ήρωες με λόγια, αν ξεχνάμε το πνεύμα με το οποίο εκείνοι έζησαν και πολέμησαν;

Μέσα σε αυτή την εποχή, όπου ακόμη και οι παρελάσεις θεωρούνται από ορισμένους περιττές, η μορφή του Γκίκα Τρίπου στέκει ως απάντηση σε κάθε προσπάθεια να αποκοπεί η νέα γενιά από την ιστορική της μνήμη.

Η πατρίδα δεν τιμάται μόνο με στεφάνια, σημαίες και πανηγυρικούς λόγους. Τιμάται με στάση ψυχής, με αντοχή και με σεβασμό στη θυσία των προγόνων μας.Γιατί εκείνοι δεν πάγωσαν, δεν μάτωσαν και δεν θυσιάστηκαν για να θυμόμαστε την Ελλάδα μόνο όταν ο καιρός είναι καλός!

✍️ Στυλ. Καβάζης

πηγή: choratouaxoritou.com